عناوین محتوای مقاله
نویسنده: یاکوب نیلسن
۲۶ مارس ۲۰۲۶ | زمان مطالعه: ۲۰ دقیقه
خلاصه مقاله برای ذهنهای بیطاقت
۱. نقش کاربر تغییر کرده: از اپراتور UI به ناظر ایجنتها تبدیل میشود. دیگر نمیگویی «چگونه انجام بده»، میگویی «چه نتیجهای میخواهم».
۲. طراحی UI سنتی میمیرد: چون کاربران دیگر خودشان از وبسایتها بازدید نمیکنند؛ ایجنتشان بهجای آنها میرود، کلیک میکند، خرید میکند و فرم پر میکند.
۳. دسترسپذیری هم میمیرد: ایجنتها محتوا را برای هر نوع معلولیتی بهینه میکنند؛ نیازی به طراحی جداگانه نیست.
۴. سه عصر UX: بهرهوری (۱۹۶۰-۱۹۹۵) ← تأثیرگذاری و فروش (۱۹۹۵-۲۰۲۵) ← افزودن به هستی انسان (۲۰۲۶ به بعد).
۵. مانع بیان بزرگترین مشکل فعلی است: نصف مردم سواد کافی برای نوشتن پرامپت خوب ندارند. باید با گالری سبک و کمک هوش مصنوعی پرامپتها را ساده کرد.
۶. مدل سه لایه: سطح قصد (گفتن خواسته) ← سطح هماهنگی (مذاکره و تأیید) ← دسترسی مستقیم (فقط برای ویرایش جزئی).
۷. معیارهای قدیمی قابلیت استفاده منسوخ شدند: سرعت کلیک دیگر مهم نیست؛ دقت درک قصد و سهولت تأیید خروجی مهم است.
۸. اصطکاک عمدی خوب است: برای کارهای پرریسک، کاربر باید مکث کند؛ دکمه «تأیید همه» بدون فکر خطرناک است.
۹. هوش مصنوعی کند برمیگردد: بعضی کارها ساعتها طول میکشد؛ باید ردیابی مفهومی و ارزش نجات (قابلیت استفاده از نتایج ناقص) طراحی کنیم.
۱۰. قصد از طریق کشف: کاربران همیشه نمیدانند چه میخواهند؛ باید با مرور گزینهها، سلیقهشان را کشف کنند.
۱۱. طراح UX دیگر جریان خطی نمیسازد: فضای امکان را معماری میکند؛ مرزها، قوانین و بازخوردها را تعیین میکند.
۱۲. خط قرمز: اجازه ندهید کاربر در «چرخه آتروفی شناختی» گیر کند؛ طراحی باید مثل اسکلت بیرونی تقویت کند، نه مثل ویلچر جایگزین شود.
خلاصه: هوش مصنوعی فقط یک جعبه چت بهتر نیست. نقش کاربر را از اپراتور به ناظر تغییر میدهد، که UX را مجبور میکند از تعامل فرمانمحور به سمت واگذاری مبتنی بر قصد، معیارهای جدید قابلیت استفاده، لایههای هماهنگی، اصطکاک عمدی، و در نهایت تعامل اکتشافی برای شفافسازی نیازهای کاربر حرکت کند.
مهمترین چیز در مورد هوش مصنوعی به عنوان یک رابط این نیست که به زبان طبیعی چت میکند. این است که نقش کاربر را تغییر میدهد. هوش مصنوعی محاسبات را از تعامل فرمانمحور به مشخصسازی نتیجه مبتنی بر قصد تغییر میدهد: کاربر نتیجهای را که باید به دست آید بیان میکند، و سیستم رویه را تعیین میکند.
در سیستمهای دستهای، کاربر کل جریان کاری را یکجا ارسال میکرد. در سیستمهای فرمانمحور، کاربر و کامپیوتر نوبت به نوبت عمل میکردند. در سیستمهای مبتنی بر قصد، هوش مصنوعی خودش جریان کاری را استنباط و اجرا خواهد کرد: شما دیگر به کامپیوتر نمیگویید چگونه. شما به آن میگویید چه کاری را میخواهید انجام دهید، و آن بقیه را خودش تشخیص میدهد.
در تعامل فرمانمحور، شما هر ضربه را خودتان میزنید (روی هر آیکونی کلیک میکنید) تا به تدریج آنچه را میخواهید تولید کنید، و محصول کار میانی را در هر مرحله بازرسی و تصحیح میکنید.
مشخصسازی نتیجه مبتنی بر قصد مشابه این است که یک رئیس وایکینگ دستور میدهد “برای من از یک صومعه انگلیسی نقره بیاور”، و زنجیرهای از رویدادها را به حرکت درمیآورد که با ساختن سپر توسط اسلحهساز شروع میشود و به یورش ختم میشود. او مجبور نیست این مراحل را مشخص کند زیرا وایکینگها از قبل میدانند چه کار کنند. استفاده از هوش مصنوعی نیز همین است.
یک قصد صرفاً یک آرزوی بیان شده به زبان طبیعی نیست. یک قصد قابل استفاده حداقل سه بخش دارد: نتیجه مطلوب، محدودیتهایی که رفتار قابل قبول را مرزبندی میکنند، و مرز واگذاری که تعریف میکند سیستم چه کاری مجاز است انجام دهد. «سفر شیکاگویم را برنامهریزی کن» به اندازه کافی مشخص نیست مگر اینکه هوش مصنوعی بودجه، جلسات غیرقابل تغییر، و اینکه آیا مجاز به خرید بلیط است یا فقط آمادهسازی گزینهها را نیز بداند. بنابراین بخش زیادی از UX هوش مصنوعی شامل کمک به کاربران برای بیان نه تنها آنچه میخواهند، بلکه آنچه سیستم مجاز است فرض کند، بهینهسازی کند و اجرا نماید، خواهد بود.
تعامل مبتنی بر قصد، مرکز کنترل را تغییر میدهد، نه اینکه یک تغییر آرایشی در روش ورودی باشد. در حالی که رابط کاربری گرافیکی یک جهش عظیم بود، تغییر از تایپ فرمانها به کلیک کردن روی آنها بسیار کوچکتر از تغییر ناشی از هوش مصنوعی در طراحی تعامل است. همانطور که در طلوع هوش مصنوعی مدرن در مه ۲۰۲۳ اشاره کردم، این یک پارادایم کاملاً جدید رابط کاربری است، و اولین تغییر عمده در ۶۰ سال گذشته از زمانی که از پردازش دستهای به فرمانها تغییر کردیم، محسوب میشود.
با تغییر پارادایم در رابط کاربری، منطقی است که ما نیز به یک تغییر پارادایم در طراحی و قابلیت استفاده نیاز داریم. آنچه کاربران انجام میدهند در حال تغییر است و UX باید با کاربران ما تغییر کند. هوش مصنوعی دستور زبان تعامل را بیشتر از هر صفحه خاصی تغییر میدهد: تعامل مبتنی بر قصد فقط یک روش ورودی جدید نیست. این تغییر میدهد که تصمیمات کجا رخ میدهند، چه کسی بار شناختی را تحمل میکند، و «خطا» به چه معناست.
در رابطهای فرمانمحور (شامل رابطهای کاربری گرافیکی)، انسان یک برنامه را در درون خود تشکیل میدهد و سپس آن را از طریق کنترلها اجرا میکند. هدف طراحی ما این بوده که کامپیوتر را «شفاف» کنیم دقیقاً به این دلیل که درون برنامه کاربر باقی میماند. در رابطهای مبتنی بر قصد، کاربر بخشی از برنامه را بیرونی میکند: آنها دیگر هدایت نمیکنند، بلکه واگذار میکنند. سیستم اکنون باید هدف را تفسیر کند، اهداف فرعی را انتخاب کند، اقدامات را زمانبندی کند، مجوزها را کسب کند، و استثناها را مدیریت کند. این سیستم را به یک نقش خودکارسازی کلاسیک سوق میدهد، که تحقیقات فاکتورهای انسانی برای دههها روی آن مطالعه کردهاند: هنگامی که خودکارسازی برنامهریزی و انتخاب اقدام را بر عهده میگیرد، کاربر از اپراتور به ناظر تغییر میکند. کنترل نظارتی حالتهای شکست متفاوتی نسبت به دستکاری مستقیم دارد و به تضمینهای طراحی متفاوتی نیاز دارد.
کاربران از انجام کار (اپراتور بودن رابط کاربری) به نظارت بر کار در حال تغییرند.
سیستم برنده دهه آینده سیستمی نخواهد بود که دکمههای زیباتری دارد، نه سیستمی که کمترین تعداد صفحه را دارد. این سیستمی خواهد بود که «کاری را که باید انجام شود» را به بهترین شکل درک میکند، به طور خودمختار ابزارهای مناسب را از طرف کاربر انتخاب میکند، به وضوح به کاربر نشان میدهد که چه چیزی در شرف وقوع است، و زمانی که زمینه کاربر ناقص یا مبهم است، به آرامی بازیابی میشود.
سه دوره از اهداف UX
طراحی UX هرگز یک هدف ثابت نداشته است. هدف قبلاً دو بار تغییر کرده است و دوباره در حال تغییر است.
سه هدف UX: بهرهوری، تأثیرگذاری، و افزودن به هستی انسان.
دوره ۱، محاسبات تجاری (۱۹۶۰-۱۹۹۵): برنامههای غالب نرمافزارهای حسابداری، پردازشگرهای کلمه، سیستمهای حقوق و دستمزد بودند. هدف UX بهرهوری بود: کمک به افراد برای یادگیری سریعتر نرمافزار، انجام خطاهای کمتر، انجام بیشتر در هر ساعت.
دوره ۲، اینترنت (۱۹۹۵-۲۰۲۵): وب هدف UX را به تأثیرگذاری تغییر داد: وادار کردن کاربران به خرید، اشتراک، اشتراکگذاری، یا اسکرول به اندازه کافی برای دیدن یک تبلیغ دیگر. این دوره به شدت بر اصول تأثیرگذاری رابرت چالدینی تکیه داشت و الگوهای تاریک و اسکرول بینهایت را به ما داد.
دوره ۳، هوش مصنوعی (۲۰۲۶ به بعد): هدف دوباره تغییر میکند، به چیزی که نامگذاری آن دشوارتر است: افزودن به هستی انسان. هنگامی که هوش مصنوعی اجرای وظایف معمول را بر عهده میگیرد، انرژی انسان برای تخیل، قضاوت و معناسازی آزاد میشود. هدف UX در عصر هوش مصنوعی گسترش آن چیزی است که انسانها میتوانند انجام دهند و باشند، نه فقط آنچه میتوانیم در نرمافزار به دست آوریم، بلکه آنچه میتوانیم تصمیم بگیریم، تصور کنیم و هماهنگ کنیم.
هوش مصنوعی میتواند به ما در رسیدن به ارتفاعات جدید و کشف افقهای جدید کمک کند. هدف طراحی ما دیگر صرفاً بهرهوری یا فروش نیست؛ افزودن به هستی انسان است.
بحران کوتاهمدت: مانع بیان
رابطهای مبتنی بر چت فعلی هوش مصنوعی از مشکلات شدید قابلیت استفاده رنج میبرند. پارادایم مبتنی بر قصد ایجاب میکند که کاربران مشکلات خود را به صورت نثر بنویسند. با این حال، همانطور که تحقیقات سوادآموزی بارها نشان داده است، حدود نیمی از جمعیت در کشورهای ثروتمندی مانند ایالات متحده و آلمان در دسته کاربران کمسواد طبقهبندی میشوند.
نوشتن نثر توصیفی جدید از نظر شناختی چالشبرانگیزتر از خواندن متن موجود است. این یک مانع بیان عظیم ایجاد میکند. وجود توصیههای «مهندسی پرامپت» خود گواه تجربی این شکست عمیق قابلیت استفاده است.
مانع بیان، مشکل واضح ساختن قصد شماست. بیان چیزی با کلمات اغلب دشوار است، به ویژه اگر هدف ذاتاً غیرکلامی باشد، مانند شکل یک چیز، یا اگر کاربر مهارت سواد پایینی داشته باشد.
در کوتاهمدت، متخصصان UX باید برای غلبه بر این مانع بیان طراحی کنند. افزایش پرامپت و درک پرامپت با کمک دو مجموعه از الگوهای طراحی برای کمک به کاربران در اصلاح قصد خود برای هوش مصنوعی هستند.
گالریهای سبک یکی از الگوهای طراحی برای افزایش پرامپت هستند. انتخاب چیزی که از یک محدوده سبک دوست دارید آسانتر از توصیف آن سبک با کلمات است.
مانع بیان همچنین یک مشکل حافظه است. یک سیستم مبتنی بر قصد بالغ، به یک مدل کاربری قابل مشاهده و قابل ویرایش نیاز دارد: جایی که افراد بتوانند بازرسی کنند که هوش مصنوعی چه چیزی را در مورد آنها باور دارد، آن را تصحیح کنند، به طور موقت لغو کنند، یا به آن بگویند فراموش کند. در عصر هوش مصنوعی، حافظه به یک سطح اولیه UX تبدیل میشود.
بازتعریف معیارهای قابلیت استفاده
از آنجا که مرکز کنترل معکوس شده است، معیارهای اصلی قابلیت استفاده که برای دههها برای ارزیابی UX استفاده کردهایم باید به طور کامل بازنویسی شوند. در پارادایم مبتنی بر قصد، سیستم به طور احتمالاتی عمل میکند، نه قطعی. قابلیت استفاده دیگر با ظرافت مراحل روی صفحه قضاوت نمیشود، بلکه با کیفیت درک ماشین و ایمنی اجرای آن سنجیده میشود.
ارزیابی یک رابط موفق تغییر میکند:
- از قابلیت کشف به ضبط قصد: آیا سیستم میتواند به طور دقیق یک درخواست مبهم به زبان طبیعی را به یک اقدام ماشینی بسیار ساختاریافته نگاشت کند؟
- از پیشگیری از خطا به کیفیت شفافسازی: معیار به این تغییر میکند که سیستم چقدر با ظرافت با ابهام برخورد میکند.
- از «زمان یادگیری» به «سهولت واگذاری»: معیار اصلی این میشود که یک کاربر چقدر راحت میتواند یک هدف چندمرحلهای را بدون ترس از شکست فاجعهبار واگذار کند.
- از کارایی اجرا به کارایی تأیید (ارزیابیپذیری): در سیستمهای مبتنی بر قصد، اجرا ارزان است، اما ارزیابی به تنگنا تبدیل میشود. معیار قابلیت استفاده به این تغییر میکند که یک کاربر چقدر سریع و دقیق میتواند تأیید کند خروجی هوش مصنوعی با هدف واقعی او مطابقت دارد.
- از دیدپذیری وضعیت سیستم به شفافیت اجرا: سیستم باید یک مدل ذهنی دقیق از برنامه عملیاتی خود را قبل و در حین اجرا نشان دهد.
- از رضایت کاربر به کالیبراسیون اعتماد: آیا کاربران به طور مناسب به ایجنت متکی هستند، نه اعتماد بیش از حد و نه استفاده ناکافی؟
این تغییرات به یک جعبه ابزار اندازهگیری UX متفاوت دلالت دارد. زمان صرف شده برای کار وقتی سهم انسان «گفتن آنچه میخواهی» است (و هوش مصنوعی سپس ساعتها را صرف انجام کار میکند) اهمیت کمتری دارد، اما زمان تا تصحیح به یک معیار مرکزی تبدیل میشود.
مدل طراحی سه لایه
در نگاه اول، «رابط کاربری مرده است»، زیرا کاربران بیشتر با ایجنتهای هوش مصنوعی تعامل خواهند کرد تا اینکه روی اپها یا وبسایتها کلیک کنند. با این حال، رابط کاربری گرافیکی ناپدید نخواهد شد، بلکه تنزل مرتبه خواهد یافت. صفحه جایی که کار شروع میشود نیست، بلکه جایی میشود که کار بازرسی، مذاکره و تصحیح میشود.
سه لایه معماری تجربه کاربری هوش مصنوعی: سطح قصد، سطح هماهنگی، و دستکاری مستقیم.
۱. سطح قصد: اولین لایه، جایی که کاربر یک نتیجه را بیان میکند. باید بسیار زمینهآگاه باشد و ورودیهای چندوجهی (صدا، متن، زمینه صفحه، دادههای دوربین) را برای غلبه بر مانع بیان بپذیرد.
۲. سطح هماهنگی: لایه مذاکره حیاتی. قبل از اینکه یک ایجنت اقدامات پرمخاطره را اجرا کند، باید برنامه پیشنهادی خود را آشکار کند، منشأ دادههایش را نشان دهد، و رضایت بگیرد. این رابط به عنوان یک لایه حسابرسی عمل میکند.
۳. سطح دستکاری مستقیم: رابط کاربری گرافیکی سنتی به عنوان یک لایه بازگشت دست نخورده باقی میماند. این جهان آشنای ضربه زدن، کشیدن و تنظیم دقیق است که برای ویرایش موارد لبه، تصحیحات جزئی و لغوهای اضطراری محفوظ است.
بنابراین، دستکاری مستقیم نمیمیرد؛ یک سطح بالاتر در پشته انتزاع مهاجرت میکند. کاربران به جای دستکاری کنترلهای خام، برنامهها را دستکاری خواهند کرد و این هنوز هم دستکاری مستقیم است.
کنترل نظارتی و اصطکاک شناختی عمدی
به دلیل شکاف پدیدارشناختی معرفی شده توسط رابطهای مبتنی بر قصد، نقش کاربر عمیقاً تغییر میکند. قیاس صحیح دیگر رانندگی با ماشین نیست؛ مدیریت یک راننده استخدامی است.
غریزه هر طراح UX آموزشدیده در عصر فرمانمحور، حذف بیرحمانه اصطکاک است. برای وظایف معمولی و کمریسک، ایدهآل بدون اصطکاک درست باقی میماند. اما برای وظایف پرریسک، رابط باید عمداً کاربر را کند کند. خودمختاری باید به تدریج به دست آید، نه یکباره اعطا شود. ما باید اصطکاک شناختی عمدی را طراحی کنیم.
در نقاط مناسب جریان کاری، کاربر را مجبور به توقف کنید تا مطمئن شود همه چیز درست است.
ما به رابطهای معرفتی نیاز داریم: رابطهایی که عدم قطعیت سیستم را به صورت بصری نقشه میکنند. با تجسم شک خود هوش مصنوعی، رابط انرژی شناختی انسان را دقیقاً به سمت مناطقی که نیاز به قضاوت دارند هدایت میکند.
رابط معرفتی: زمانی که نمیدانیم چه چیزی در پیش است، باید در مورد سطح عدم قطعیت خود صریح باشیم تا کیفیت تصمیم را بهبود بخشیم.
هوش مصنوعی کند: بازگشت UX زامبی
همانطور که جریانهای کاری پیچیدهتر را به هوش مصنوعی میسپاریم، با یک بازگشت عجیب به گذشته روبرو میشویم: UX زامبی پردازش دستهای در حال احیاست. در حالی که پرسشهای ساده چت چند ثانیه طول میکشند، ابزارهای قدرتمند هوش مصنوعی میتوانند ۱۰ دقیقه تا چند ساعت طول بکشند.
برای حفظ کنترل کاربر، هوش مصنوعی کند به مداخلات UX متمایزی نیاز دارد:
۱. شفافسازی و قرارداد اجرا: هوش مصنوعی کند هرگز نباید قصد کاربر را حدس بزند. باید از قبل سؤالات شفافسازی بپرسد.
۲. ردپای مفهومی: نوارهای درصد سنتی برای وظایف ۱۰ ساعته بیفایده هستند. هوش مصنوعی باید «ردپای مفهومی» به عنوان خلاصههای کوتاه از نتایج میانی ارائه دهد.
۳. بازسوارسازی زمینه: وقتی یک کار ۳۰ ساعت طول میکشد، کاربران جابجا میشوند و فراموش میکنند. رابط باید با خلاصه ازسرگیری کاربر را بازسوار کند.
۴. اعلانهای طبقهبندی شده: مدیریت توجه آگاهانه از زمینه.
۵. افشای تدریجی و ارزش نجات: رابط باید به طور تدریجی نتایج جزئی را افشا کند تا کاربر بتواند زودتر مسیر را تصحیح کند. اگر کاربر یک اجرا را متوقف کند، رابط باید به صراحت «ارزش نجات» را نشان دهد.
حتی زمانی که هوش مصنوعی شکست میخورد، ممکن است بتوانید بخشی از کار آن را دوباره استفاده کنید و درد هزینه از دست رفته یک اجرای طولانی هوش مصنوعی را کاهش دهید.
چشمانداز بلندمدت: کشف فضای پنهان
با نگاه به آینده دورتر در عصر هوش مصنوعی، خلاقیت از ساختن به کشف تغییر میکند. از آنجا که هوش مصنوعی هزاران راه حل شایسته را در یک دقیقه تولید میکند، نیاز اولیه کاربر دیگر تولید نیست، بلکه کشف است.
تنها زمانی که در فضای پنهان گزینههای هوش مصنوعی حرکت میکنید، کشف میکنید چه چیزی آنجاست و میخواهید در سفر به سوی مقصد هنوز ناشناخته، به کدام سمت بروید.
«قصد از طریق کشف» باید آینده تعامل انسان و هوش مصنوعی شود. فرض نکنید کاربران میدانند چه میخواهند. به آنها کمک کنید تا با واکنش به گزینهها، قفل کردن آنچه مهم است، و کشف امکانات مجاور، به تدریج آن را تشخیص دهند.
هنگامی که سرزمین جدیدی را کشف میکنید، ممکن است آن را به عنوان مقصد مطلوب خود تشخیص دهید.
در اینجا پیشبینیهای من برای چگونگی تکامل طراحی UX برای پشتیبانی از قصد از طریق کشف فراتر از پرامپت ساده آورده شده است:
۱. ناوبری مکانی فضای پنهان
۲. دستکاری مستقیم شیء (ترکیب رابط گرافیکی و هوش مصنوعی)
۳. داربست سقراطی: سیستم باید یک مصاحبهگر فعال شود و سؤالات تشخیصی بپرسد.
۴. رابطهای کاربری گذرا و مولد
۵. مدیریت به عنوان قصد
۶. مجسمهسازی تفریقی: تولید یک نسخه حداکثری و طاقتفرسا، سپس کاربر با حذف و تراشیدن بخشهای ناخواسته، هدف خود را کشف میکند.
مجسمهسازی تفریقی: با چیزی بزرگ شروع کنید و آنقدر تراش دهید تا فقط چیز بسیار بهتری باقی بماند.
نقش آینده طراح UX
در این پارادایم جدید، نقش طراح UX به طور چشمگیری تغییر میکند. طراحان به جای طراحی جریانهای خطی کاربر، فضاهای امکان را معماری خواهند کرد.
با این حال، ما باید در مورد وسواس صنعت به ایدهآل یادگیری صفر محتاط باشیم. اگر کاربران هرگز نیازی به یادگیری نحوه کار یک سیستم نداشته باشند، از بارشناختی زدایی و از دست دادن مهارت رنج میبرند. آنها در حلقه آتروفی شناختی به مسافرانی صرف در زندگی دیجیتال خود تبدیل میشوند.
اگر کاربران کاری برای انجام دادن نداشته باشند، در خطر آتروفی شناختی ناشی از خارج شدن و نادیده گرفتن آنچه در اطرافشان میگذرد قرار میگیرند.
این وظیفه نهایی متخصصان UX است. طراحیهای ما نباید به عنوان صندلیهای چرخدار شناختی عمل کنند که جایگزین عاملیت انسانی میشوند؛ آنها باید به عنوان اسکلتهای بیرونی شناختی عمل کنند که حتی با ناپدید شدن کار سنتی، از شکوفایی انسان حمایت و تقویت میکنند. طراحی آن رابطه ظریف واگذاری بدون تسلیم، چالش بزرگ UX در دهه آینده است.
موارد اقدام
اگر اکنون در حال طراحی رابطهای هوش مصنوعی هستید، اینجا جایی است که باید تمرکز کنید:
- ضبط قصد را اندازه بگیرید، نه کارایی کلیک را.
- لایه هماهنگی را طراحی کنید.
- اصطکاک را عمداً تنظیم کنید.
- از روز اول برای وظایف کند برنامهریزی کنید.
- در برابر دام یادگیری صفر مقاومت کنید.
پارادایم فرمانمحور به مدت شصت سال به طرز باشکوهی به ما خدمت کرد. اکتشافات و دستورالعملهای قابلیت استفاده که برای آن توسعه دادیم، نشاندهنده دستاورد فکری واقعی هستند. اما جهان زیر پای ما در حال تغییر است، و حرفه UX باید با آن تغییر کند: نه با رها کردن آنچه میدانیم، بلکه با تشخیص اینکه تعریف خود قابلیت استفاده در حال بازنویسی است.
مقاله اصلی: UX Tigers
مقاله مشابه: سلام ایجنتهای هوش مصنوعی: خداحافظ طراحی UI، خداحافظ دسترسپذیری