چکیدهٔ مقاله برای ذهنهای کمطاقت
خلاصه: ایجنتهای خودمختار جایگزین کاربران انسانی میشوند. دیگر کسی از وبسایت شما بازدید نمیکند؛ ایجنت کاربر میآید، کلیک میکند، خرید میکند و فرم پر میکند. پس طراحی UI سنتی و دسترسپذیری (برای انسان) میمیرند. تمرکز جدید: طراحی برای ایجنتها.
۶ اکتشافی قابلیت استفاده (Heuristics) برای عصر ایجنتها (بازتعریف شده):
۱. دیدپذیری وضعیت سیستم: دیگر نشان دادن پیشرفت مراحل کلیک کاربر نیست؛ حالا باید نشان دهی ایجنت چه برنامهای دارد و چه مرحلهای از آن را اجرا کرده.
۲. تطابق با دنیای واقعی: رفتار ایجنت باید موقعیتشناس، مودب و بهموقع باشد. وسط جلسه مهم مزاحم نشود.
۳. کنترل و آزادی کاربر: دیگر فقط «واگرد» در یک دیالوگ نیست؛ حالا باید بتوانی برنامه چندمرحلهای ایجنت را قطع کنی، قصد اشتباه را تصحیح کنی، و در چند سیستم مختلف به عقب برگردی.
۴. ثبات و استانداردها: ایجنتها باید با قراردادهای مشترک و قابل پیشبینی کار کنند، چون کاربران دیگر خودشان با UI تعامل ندارند.
۵. پیشگیری از خطا: دیگر نمیتوانی دکمه غلط را غیرفعال کنی. حالا تمرکز روی کیفیت شفافسازی است: آیا ایجنت سؤال درست را در زمان درست میپرسد؟
۶. شناخت به جای یادآوری: کاربر دیگر نیازی ندارد منوی پیچیده حفظ کند. ایجنت باید قصد را از زمینه (تقویم، تاریخچه، مکان مکاننما) استنباط کند و گزینههای محتمل را پیشنهاد دهد.
۱۲ نکته کلیدی که طراحان، مدیران محصول و فعالان دیجیتال باید بدانند:
۱. نقش کاربر تغییر کرد، برای همیشه
دیگر کاربر «اپراتور» نیست که پشت UI بنشیند و کلیک کند. او حالا «ناظر» است. به جای اینکه بگوید «چطور انجام بده»، میگوید «چه نتیجهای میخواهم». هوش مصنوعی بقیه کار را خودش انجام میدهد.۲. UI سنتی در حال مرگ است
چون کاربران دیگر خودشان از وبسایتها بازدید نمیکنند. ایجنت هوش مصنوعی به جای آنها میرود، کلیک میکند، فرم پر میکند، خرید میکند و حتی سفر رزرو میکند. وبسایت شما دیگر انسان نمیبیند.۳. دسترسپذیری هم دیگر به روش قدیم معنا ندارد
۳۰ سال تلاش برای دسترسپذیری وب به نتیجه نرسید. اما ایجنتها یکباره مشکل را حل میکنند: یک کاربر نابینا به جای اینکه با صفحهخوان تقلا کند، به ایجنتش میگوید «برو این کار را بکن» و ایجنت محتوا را برای نیاز خاص او تبدیل میکند.۴. سه عصر UX را بشناسید
عصر اول (۱۹۶۰-۱۹۹۵): بهرهوری ← کار را سریعتر انجام بده.
عصر دوم (۱۹۹۵-۲۰۲۵): تأثیرگذاری ← کاربر را وادار به خرید و کلیک کن.
عصر سوم (۲۰۲۶ به بعد): افزودن به هستی انسان ← کمک کن انسان کارهای بزرگتر و معنادارتر انجام دهد.۵. بزرگترین مشکل فعلی: مانع بیان
نصف مردم سواد کافی برای نوشتن پرامپت خوب ندارند. اگر سیستم هوش مصنوعی فقط با پرامپت متنی کار کند، نیمی از کاربران را از دست میدهی. راه حل: گالری سبک، پیشنهاد پرامپت، و کمک به کاربر برای بیان.۶. مدل سه لایه طراحی
لایه اول (قصد): کاربر میگوید چه میخواهد.
لایه دوم (هماهنگی): هوش مصنوعی برنامه اش را نشان میدهد، کاربر تأیید میکند.
لایه سوم (دستکاری مستقیم): برای ویرایشهای جزئی، همان UI قدیمی هنوز هست.۷. اصطکاک عمدی خوب است، نه بد
در طراحی قدیمی، هر اصطکاکی را حذف میکردیم. اما برای کارهای پرریسک (مثل انتقال پول)، باید کاربر را مجبور به مکث و فکر کردن کنیم. دکمه «تأیید همه» بدون فکر، خطرناک است.۸. هوش مصنوعی کند نتیجه را برمیگرداند (و باید برایش طراحی کنی)
بعضی کارها ساعتها طول میکشند. کاربر در این مدت مضطرب میشود که آیا هوش مصنوعی در مسیر درست است یا نه. باید:
- ردیابی مفهومی (نه فقط نوار درصد) بدهی
- نتایج میانی را نشان دهی
- اگر کاربر کار را متوقف کرد، بگویی چه بخشی از نتیجه قابل استفاده است (ارزش نجات)
۹. آینده: «قصد از طریق کشف»
بیشتر کاربران نمیدانند دقیقاً چه میخواهند. باید با نشان دادن گزینهها و مسیرهای مختلف، به آنها کمک کنی سلیقه و هدفشان را کشف کنند. طراحی آینده مثل یک نقشه تعاملی است، نه یک فرم درخواست.۱۰. کاربر نباید در «چرخه آتروفی شناختی» بیفتد
اگر هوش مصنوعی همه کار را انجام دهد و کاربر هیچی، کاربر تنبل میشود و توانایی قضاوتش را از دست میدهد. طراحی خوب مثل اسکلت بیرونی است (کمک میکند قویتر باشی)، نه مثل ویلچر (جایگزین تو میشود).۱۱. معیارهای موفقیت عوض شده
چیزهایی که دیگر مهم نیستند: سرعت کلیک، زمان یادگیری منوها، زیبایی صفحه.
چیزهایی که مهم شدهاند: دقت درک قصد کاربر، کیفیت شفافسازی وقتی سیستم مردد است، سهولت تأیید خروجی، و کالیبره بودن اعتماد (نه زیاد به ایجنت اعتماد کنی، نه کم).۱۲. طراح UX دیگر جریان خطی نمیسازد
کار طراح از «صفحه A به صفحه B به صفحه C» به «معماری فضای امکان» تغییر کرده. حالا طراح باید مرزها، قوانین بازخورد، نقاط اصطکاک عمدی، و حلقههای یادگیری را طراحی کند. اگر هنوز فقط وایرفریم میکشی، دیرت شده است.
جمعبندی نهایی برای تصمیمگیری: سرمایهگذاری روی UI زیبا و دسترسپذیری سنتی دارد کماهمیت میشود. از امروز روی «طراحی برای ایجنتها»، «شفافسازی قصد کاربر»، و «لایه هماهنگی» تمرکز کن. سه سال دیگر خیلی دیر است.
خط پایانی: معیارهای قدیمی (سرعت کلیک، زمان یادگیری) مردهاند. معیارهای جدید: دقت ضبط قصد، کیفیت شفافسازی، سهولت تأیید خروجی، و کالیبراسیون اعتماد (نه زیاد به ایجنت اعتماد کنی، نه کم).
خلاصه نویسنده: ایجنتهای خودمختار، تجربه کاربری را با خودکارسازی تعاملات متحول خواهند کرد و طراحی سنتی UI را منسوخ میسازند، زیرا کاربران به جای بازدید از وبسایتها، صرفاً از طریق ایجنت خود با آنها تعامل خواهند کرد. تمرکز باید بر طراحی برای ایجنتها باشد، نه انسانها. دسترسپذیری به عنوان یک دغدغه در طراحی وب ناپدید خواهد شد، زیرا کاربران دارای معلولیت تنها از ایجنتی استفاده خواهند کرد که محتوا و ویژگیها را با نیازهای خاص آنها تطبیق دهد.
زمانی، انسانها به صورت دستوری در وب گشت و گذار میکردند. در آینده، ایجنتهای هوش مصنوعی از طرف ما عمل خواهند کرد، مرور میکنند، کلیک میکنند و تصمیم میگیرند. این تغییر، پایان طراحی سنتی UI و دسترسپذیری را رقم میزند و آیندهای را رقم میزند که در آن ایجنتها کاربران اصلی خدمات دیجیتال هستند.
اواخر سال ۲۰۲۴ و اوایل سال ۲۰۲۵ شاهد ظهور مدلهای استدلالی هوش مصنوعی مانند DeepSeek R1 و OpenAI Deep Research (همراه با محصول گوگل با همین نام و ویژگی “مغز بزرگ” xAI) بودیم. با این حال، انتظار میرود پیشرفت جدید اصلی برای سال ۲۰۲5 ایجنتها باشند، از جمله Operator اوپنایآی، “استفاده از کامپیوتر” Claude، ایجنتهای Copilot مایکروسافت، و دستیار Gemini گوگل.
تعریف ایجنت هوش مصنوعی: سیستمی خودمختار که وظایف را انجام میدهد یا از طرف کاربران تصمیم میگیرد، مانند گشت و گذار در وب یا کنترل کامپیوتر، بدون نیاز به ورود مداوم انسانی، که آن را از چتباتهایی که برای اقدام نیاز به پرامپت دارند متمایز میکند.
بنابراین، یک ایجنت هوش مصنوعی یک برنامه کامپیوتری است که میتواند اطلاعات را حس کند، تصمیم بگیرد و به تنهایی برای انجام یک وظیفه عمل کند. این یک موجودیت با قوه هوش مصنوعی است که با مقداری استقلال کار میکند، چه یک دستیار مجازی روی گوشی شما باشد (مانند Siri یا Alexa)، یک شخصیت در بازی ویدیویی که هوشمندانه عمل میکند، یا سیستمی برای گشت و گذار در وب و انجام اقدام از طرف شما. ایجنتهای پیشرفته از تجربه یاد میگیرند و پاسخهای خود را در طول زمان بهبود میبخشند.
ایجنتهای هوش مصنوعی از طرف کاربر خود اقداماتی را انجام میدهند، که تا حدی بر اساس جمعآوری اطلاعات از منابع متعددی است که خودشان به دنبال آنها میگردند.
ایجنتهای فعلی هوش مصنوعی تواناییهای متنوعی را نشان میدهند: Operator اوپنایآی میتواند وظایف مبتنی بر وب مانند پر کردن فرمها، سفارش مواد غذایی و رزرو سفر را با تعامل با صفحات وب از طریق مرورگر خود انجام دهد. “استفاده از کامپیوتر” Anthropic به هوش مصنوعی آنها اجازه میدهد مستقیماً کامپیوتر را کنترل کند، و ایجنتهای Copilot مایکروسافت بر خودکارسازی وظایفی مانند دستهبندی ایمیلها و مدیریت هزینهها تمرکز دارند.
با نگاه به آینده، انتظار میرود ایجنتهای هوش مصنوعی به طور قابل توجهی تکامل یابند و وظایف پیچیده را در صنایع مختلف مانند خدمات مشتری، مراقبتهای بهداشتی و آموزش بر عهده گیرند و حتی در سطح دکترا برای انجام مطالعات تحقیقاتی عمل کنند. چنین ایجنتهای “خدمات به عنوان نرمافزار” با خودکارسازی کارهای سطح بالا، اقتصادها را متحول خواهند کرد. با این حال، این ایجنتها هنوز در مراحل اولیه خود هستند، با محدودیتهایی مانند خطاهای گاه به گاه و نگرانیهای ایمنی که قبل از رهاسازی کامل نیاز به توسعه بیشتر دارند.
ایجنتهای اصلی فعلی هوش مصنوعی
محصولات محبوب موجود مانند Deep Research را میتوان به نوعی ایجنتهای ساده در نظر گرفت، حتی اگر به عنوان چنین معرفی نشده باشند. این ابزارهای تحقیقاتی از طرف کاربر در وب گشت و گذار میکنند و پایگاههای داده را جستجو میکنند. آنها فراتر از صرفاً پاسخ به یک پرسش رفته و ابتکار عمل خود را برای بررسی عمیقتر مسئله کاربر به کار میگیرند. دلیل اصلی اینکه آنها ایجنتهای واقعی نیستند این است که در حال حاضر اقدام خودمختاری از طرف کاربر انجام نمیدهند.
۵ ایجنت هوش مصنوعی متفاوت از ارائهدهندگان بزرگ در حال رقابت برای مدیریت وظایف کاربران هستند. جدول یک نمای کلی را نشان میدهد، اما احتمالاً به زودی رقبای بیشتری وارد میدان خواهند شد.
به عنوان یک مثال خوب، من از Deep Research خواستم یک جدول مقایسه از ایجنتهای اصلی فعلی تهیه کند و ویژگیهای اصلی آنها را نشان دهد. مشخص نکردم کدام ابزارها را شامل شود یا کدام ویژگیها را نشان دهد. در اینجا نتیجه آمده است:
(جدول مقایسه ایجنتها – متن خلاصه شده)
- OpenAI “Operator” (پیشنمایش تحقیقاتی): خودمختاری هدفگرا برای وظایف تکی. یکپارچهسازی با مرورگر وب. قابلیتهای چندوجهی (بینایی + متن). موارد استفاده: وظایف آنلاین و “کارهای دیجیتال” مانند خرید آنلاین، پر کردن فرم، رزرو سفر.
- ایجنتهای Google Gemini (DeepMind): خودمختاری سطح بالا با نظارت. یکپارچهسازی عمیق با اکوسیستم گوگل (جیمیل، Docs، Maps). چندوجهی (متن، تصاویر، صدا). موارد استفاده: دستیار همه منظوره، برنامهریزی رویداد، تولید محتوا، کدنویسی خودمختار.
- Anthropic Claude با “Computer Use”: خودمختاری گسترده در وظایف کامپیوتری (آزمایشی). کار از طریق رابط کامپیوتر مجازی (مرورگر بدون رابط). بینایی + متن. موارد استفاده: اتوماسیون کار و جریانهای کاری پیچیده آنلاین، وظایف پشتیبانی مشتری.
- دستیار Meta AI (با پشتوانه Llama): خودمختاری مکالمهمحور و درخواستی. یکپارچه در اپلیکیشنهای متا. چندوجهی (متن، تصاویر). موارد استفاده: دستیار مصرفکننده/عمومی، پاسخ به سوالات، کمک به وظایف خلاقانه.
- Microsoft Copilots (ویندوز/آفیس): خودمختاری کمکی. تعبیه شده در ابزارهای نرمافزاری (Office، ویندوز). عمدتاً مبتنی بر متن. موارد استفاده: وظایف بهرهوری و اداری مانند پیشنویس ایمیل، خلاصهسازی اسناد، ایجاد ارائه.
ایجنتهای هوش مصنوعی در سطوح مختلفی از پیچیدگی وجود دارند. بالاترین سطح خودمختاری ممکن است تا سال ۲۰۳۰، حداقل برای موارد استفاده حساس، محقق نشود.
تاریخچه ایجنتها
آغازهای مبتنی بر قاعده (۱۹۵۰-۱۹۸۰): مفهوم “ایجنت هوش مصنوعی” به برنامهها و نظریههای اولیه هوش مصنوعی بازمیگردد. ایجنتهای اولیه عمدتاً مبتنی بر قاعده یا سیستمهای خبره برای وظایف محدود بودند. آنها فاقد درک یا سازگاری واقعی بودند و در مواجهه با سناریوهای خارج از قواعد خود شکست میخوردند.
هیاهوی “ایجنتهای هوشمند” دهه ۱۹۹۰: محققان و شرکتها به برنامههایی که به طور خودمختار به کاربران کمک میکردند علاقهمند شدند. یک تلاش معروف، دستیار آفیس مایکروسافت “Clippy” (۱۹۹۷) بود، اما هوش بسیار محدودی داشت و اغلب هدف کاربر را اشتباه متوجه میشد.
دستیارهای مجازی دهه ۲۰۱۰: Siri اپل (۲۰۱۱)، دستیار گوگل (۲۰۱۲)، الکسای آمازون (۲۰۱۴) و کورتانای مایکروسافت (۲۰۱۴) ایده یک دستیار شخصی دیجیتال را برای میلیونها کاربر آوردند. با این حال، تأثیر آنها به وظایف راحتی محدود بود، زیرا قابلیت استفاده برای انجام کارهای پیچیده بسیار محدود بود.
چرا تکرارهای قبلی کوتاه آمدند: یک موضوع مشترک این است که ایجنتها بسیار محدود بودند. آنها نمیتوانستند واقعاً زمینه را درک کنند یا غیرقابل پیشبینی بودن را مدیریت کنند. فاقد حافظه از تعاملات گذشته و توانایی استدلال واقعی بودند. دستیارهای صوتی نمیتوانستند مکالمات چند نوبتی را انجام دهند یا دنبالههای پیچیده را اجرا کنند.
چرا اکنون؟
محدودیتهای تاریخی بالاخره برطرف شدهاند. هوش مصنوعی فعلی زمینه را درک میکند، میتواند صفحه کامپیوتر شما را بخواند و دارای قابلیتهای چندوجهی است. با این حال، سوال همیشه نرخ پیشرفت و پیامدهای آن برای تواناییها در چند سال آینده است. دو سال دیگر نسل بعدی هوش مصنوعی را خواهیم داشت و در ۵ سال، تقریباً همه مشکلات حل خواهند شد.
ایجنتهای امروزی در حوزههای دیجیتال نسبتاً ساختاریافته بهترین عملکرد را دارند. انتظار دارم تا سال ۲۰۲۷، بسیاری از متخصصان دستیارهای نیمه خودمختار هوش مصنوعی در محل کار داشته باشند. دستیارهای شخصی واقعی ممکن است منتظر ظهور مورد انتظار ابرهوش در سال ۲۰۳۰ باشند.
نحوه کار ایجنتهای فعلی: مطالعه موردی OpenAI “Operator”
Operator اوپنایآی در اوایل سال ۲۰۲۵ به عنوان پیشنمایش تحقیقاتی معرفی شد. این نسخهای از چتجیپیتی است که میتواند یک مرورگر وب را برای انجام وظایف برای کاربر اداره کند. اپراتور میتواند به طور خودکار در وبسایتها کلیک کند، اسکرول کند و تایپ کند. Operator در حلقههای تکرار شونده درک → استدلال → اقدام عمل میکند. مهم این است که اوپنایآی نردههای ایمنی تعبیه کرده است: Operator مکث میکند و کنترل را در برخی مراحل حساس به کاربر بازمیگرداند.
ایجنتها جایگزین طراحی UI میشوند
به جای اینکه یک انسان با UI شما تعامل داشته باشد، در آینده این یک ایجنت هوش مصنوعی است که از طرف انسان خود از UI شما استفاده میکند. در نهایت، کاربران انسانی از وب و بسیاری از برنامههای نرمافزاری ناپدید خواهند شد. یک سناریوی محتمل این است که “کاربر” فقط با ایجنت خود تعامل دارد، و سپس ایجنت هرگونه تعامل خاص با خدمات مورد نیاز برای انجام وظایف را انجام میدهد.
پس از تکمیل انتقال به ایجنتها، وبسایتها ممکن است هرگز کاربر انسانی دیگری نبینند. این بدان معناست که طراحی UI، آنطور که به طور سنتی تصور میشد، بیربط میشود. ظاهر و احساس؟ اهمیتی ندارد که سایت شما زیبا به نظر برسد یا زشت، یا استفاده از آن چه حسی دارد، زیرا هیچ انسانی از آن استفاده نخواهد کرد.
در سناریوی نهایی، تنها ملاحظه طراحی برای خدمات دیجیتال این میشود که به طور بهینه برای ایجنتهای هوش مصنوعی طراحی شوند. هیچ انسانی با طراحی تعامل نخواهد داشت، بنابراین “رابط کاربری” سنتی ناپدید خواهد شد.
وب در آستانه پایان یک دوره ۳۰ ساله است که در آن سئو (SEO) محرک اصلی دیده شدن وبسایت و تعداد بازدیدکنندگان بود. بهینهسازی محتوای وبسایت برای ایجنتهای هوش مصنوعی یک سرمایهگذاری واقعاً جدید نیست، اگرچه دستورالعملهای خاص بدون شک متفاوت خواهند بود. شما میخواهید در میان ایجنتها رتبه بالایی داشته باشید – این ضرورت جدید برای بقای کسبوکار است.
دوره گذار: برخی انسانها، برخی ایجنتها از وبسایتها بازدید میکنند
دوره گذار قبلاً آغاز شده است! مطالعهای روی ۳۰۰۰ وبسایت در فوریه ۲۰۲۵ نشان داد که ۶۳٪ از آنها بازدیدهایی از ایجنتهای هوش مصنوعی داشتهاند. در فوریه ۲۰۲۵، وبسایت متوسط فقط ۰.۲٪ از ترافیک خود را از ایجنتهای هوش مصنوعی داشته است. به طور جالبی، برندهای کوچکتر ترافیک هوش مصنوعی بیشتری نسبت به برندهای بزرگتر به عنوان درصدی از کل ترافیک دریافت کردند.
به احتمال زیاد، یک انتقال آهسته وجود خواهد داشت که در آن ایجنتهای هوش مصنوعی به تدریج درصد بیشتری از ارزش وبسایت را به خود اختصاص دهند. آیا بازدیدکنندگان انسانی هرگز به طور کامل ناپدید میشوند؟ باید دید، اما من به راحتی میتوانم تصور کنم که این اتفاق بیفتد.
یکی از دلایلی که من معتقدم نسل فعلی ایجنتهای هوش مصنوعی این انتقال را آغاز خواهند کرد این است که آنها حتی زمانی که وبسایتهای فعلی صرفاً برای بازدیدکنندگان انسانی طراحی شدهاند، قادر به مفید بودن هستند. این توانایی ایجنتهای هوش مصنوعی برای کار با طراحی انسانمحور، تضاد عمدهای با تلاشهای قبلی برای ساختن “وب معنایی” است.
خداحافظ دسترسپذیری، ایجنتها به کاربران دارای معلولیت بهتر کمک خواهند کرد
از زمانی که اولین دستورالعملهای دسترسپذیری وب در سال ۱۹۹۹ منتشر شد، این امید وجود داشت که کدنویسی بهتر محتوا و ویژگیهای وب به کاربران دارای معلولیت کمک کند بهتر از وبسایتها استفاده کنند. این امید شکست خورده است.
یک سال پیش، من فکر میکردم رابط کاربری مولد (Generative UI) راه حل این مشکل است. من هنوز هم معتقدم که UI مولد میتواند قابلیت استفاده را برای کاربران دارای معلولیت بسیار افزایش دهد. با این حال، استفاده از UI مولد برای خدمت بهتر به کاربران دارای معلولیت در حال حاضر احتمالاً تنها یک راهحل موقت است در حالی که منتظر ایجنتهای هوش مصنوعی بهتر هستیم.
با فرض اینکه کاربران دارای معلولیت عمدتاً از سال ۲۰۲۷ به بعد برای استفاده از اینترنت به ایجنتها روی آورند، زمان کافی برای توسعه UI مولد با قابلیت بالا و جاسازی آن در تعداد کافی وبسایت وجود ندارد. بنابراین، من دیگر معتقدم UI مولد راه حل دسترسپذیری ضعیف است. در عوض، ایجنتهای هوش مصنوعی پاسخ هستند.
ایجنت میتواند از طرف کاربر در وب گشت و گذار کند و صفحات وب را آنطور که برای دیده شدن طراحی شدهاند ببیند، حتی اگر کاربر آن نابینا باشد. ایجنت میتواند هر عنصر رابط کاربری گرافیکی را به دلخواه کلیک و لغزان کند، حتی اگر کاربر دارای اختلالات مهارتهای حرکتی باشد. و ایجنت میتواند محتوا را در هر سطح خوانایی بخواند و درک کند، حتی اگر کاربر سواد پایینی داشته باشد. ایجنت میتواند همه این کارها را انجام دهد و سپس به روشی که برای تواناییها، نیازها و ترجیحات آن کاربر بهینه شده است با کاربر خود ارتباط برقرار کند.
قابلیت استفاده و دستورالعملهای طراحی برای ایجنتها
از آنجایی که ایجنتهای عمومی هوش مصنوعی تنها برای چند ماه در دسترس بودهاند، من نتوانستم هیچ مطالعه قابلیت استفاده واقعی از افرادی که از ایجنتها برای وظایف واقعی استفاده میکنند پیدا کنم. برخی مطالعات در مورد ایجنتهای محدود که وظایف خاصی را نیمه خودکار میکنند وجود دارد. یافته اصلی این است که اعتماد به سیستم نیمه ایجنت به آرامی ساخته میشود و وقتی مرتکب اشتباه شود سقوط میکند.
این یافتهها من را به یک دستورالعمل کلی سوق میدهد که احتمالاً بهتر است با معرفی ایجنتها برای وظایف مهم به آرامی پیش برویم.
دستورالعملهای اولیه طراحی زیر برای تجربه کاربری ایجنت هوش مصنوعی تا حدی بر اساس ۱۰ اکتشافی قابلیت استفاده است که در طول زمان ثابت شدهاند:
- انتظارات واضحی از ابتدا تعیین کنید: اطمینان حاصل کنید کاربران قبل از شروع استفاده از ایجنت هوش مصنوعی بدانند چه کاری میتواند و نمیتواند انجام دهد. در مورد محدودیتها صادق باشید.
- رفتار ایجنت را با زمینه و هنجارهای کاربر مطابقت دهید: تعاملات هوش مصنوعی باید به موقع، زمینهدار و مودبانه باشد. ایجنت باید لحظات مناسب برای مداخله یا اطلاعرسانی را انتخاب کند.
- شفافیت و قابلیت توضیح را فراهم کنید: هر زمان ایجنت هوش مصنوعی تصمیم یا توصیه مهمی میکند، توضیحی ارائه دهید یا حداقل استدلال را قابل ردیابی کنید. کاربران باید بتوانند به “چرا این کار را کرد؟” پاسخ بگیرند.
- از کنترل کاربر و فرار آسان پشتیبانی کنید: همیشه به کاربران راهی برای تصحیح هوش مصنوعی یا انصراف از کمک آن در صورت نیاز بدهید. اجازه دهید کاربر اقدامات مهم را بررسی و تأیید کند.
- با خطاها و عدم قطعیت به آرامی رفتار کنید: پیشبینی کنید که هوش مصنوعی گاهی اشتباه میکند یا مطمئن نیست، و UX را برای مقابله با این موضوع به آرامی طراحی کنید. هرگز کاربر را سرگردان نگذارید.
- حلقههای بازخورد و یادگیری را فعال کنید: با کاربران به عنوان شریک در بهبود ایجنت هوش مصنوعی رفتار کنید. کانالهایی برای ارائه بازخورد فراهم کنید.
من میدانم که مثل یک صفحهگرام صوت میدهم، اما حتی یک صفحهگرام هم دو بار در روز درست میگوید: شما باید تست قابلیت استفاده را روی هر طراحی ایجنت هوش مصنوعی انجام دهید. از آنجایی که اینها تجربیات کاربری جدیدی هستند، نمیتوانیم صرفاً بر اساس دستورالعملهای عمومی مانند موارد ذکر شده در بالا روی درست از آب درآمدن آنها حساب کنیم.
مقاله اصلی: https://www.uxtigers.com/post/ai-agents